Oudertips: Hoe leer je je kind zichzelf aan te kleden?

Nee, je wordt niet op een ochtend wakker en denkt: hé vandaag (ik heb 4 uur te verliezen), ga ik hem/haar leren zichzelf aan te kleden. Want deze wens wordt niet door slechts één reden gemotiveerd. Integendeel.

– Het kind vraagt erom: dan kun je wel zeggen dat je goed bezig bent. Toegegeven, wanneer hij begrijpt dat het niet zo eenvoudig is, loop je het risico om terug te krabbelen, maar tenminste zal hij er een paar minuten met goede wil aan werken.

– De tweede komt eraan: een broertje of zusje gaat zijn/haar neusje laten zien en de oudste zal dus een beetje zelfstandiger moeten worden, niet om je een adempauze te geven, maar om je twee handen vrij te maken zodat je ze ergens anders kunt gebruiken. Let op dat je niet te veel op de "je bent nu groot, ik heb nodig dat je alles alleen kunt doen"-toer gaat, want het slimme kind zal perfect weten hoe je gek te maken om je de komst van nummer 2 te laten betalen. Dat is eerlijke oorlogvoering.

– Hij gaat naar de kleuterschool... dat overkomt iedereen hè... moed... je kent zelfs de datum, handig toch? Goed, in de eerste klas worden kinderen weliswaar begeleid door zowel hun juf als door een onderwijsassistent. Maar geloof me, het is beter dat je kleintje zelfstandig is, want 28 kinderen (gemiddeld) opnieuw schoenen aan laten trekken na de middagslaap... hoe zal ik het zeggen... verbaas je er niet over dat je zijn t-shirt 's avonds niet binnenstebuiten terugvindt, of zelfs ontdekt dat het niet zijn t-shirt is...

Dus, waar beginnen we en vooral hoe pakken we het aan? Nou. Meester geduld zal absoluut bij je moeten zijn.

Een kind begint allereerst met leren zichzelf uit te kleden. Vreugde van de exhibitionistische periode. Hij kleedt trouwens zijn pop uit, en het kan hem niets schelen dat je zegt dat ze het koud krijgt.

Rond 2 jaar kun je hem beginnen te laten zien hoe je sokken aantrekt. Vervolgens zijn schoenen aan te doen. Veters zullen wachten tot groep 3. In de tussentijd zal de uitvinder van klittenband je vriend zijn voor de komende 3 jaar.

Het goede recept

Om je kind te helpen en hem niet koppig te maken, een beetje gezond verstand, wat tips, veel aanmoediging, hier is mijn recept:

– Kies ochtenden of momenten na de middagslaap waarop je tijd hebt. Veel tijd. Natuurlijk ga je niet beginnen op een ochtend van de kinderopvang of een vergadering met de grote baas!

– Leg zijn kleren in de goede richting voor hem neer, uitgespreid op de grond. Voor de jas is de techniek van de juffen of "de vlinder" handig: leg hem plat, binnenstebuiten voor hem neer, het kind steekt de mouwen in en hop, hij draait de jas om.

– Kies wijde halsuitsnijedingen en vermijd absoluut coltruitjes: het kind riskeert erin vast te komen zitten en je krijgt hem nooit meer zover om er een te dragen!

– Vergeet knoopjes (als je ze voor hem dichtmaakt, loop je het risico hem te beledigen... zoiets als, wil je nu dat ik mezelf aankleden of niet, het moet wel duidelijk zijn hè! oeps het is beter om ze helemaal niet te gebruiken in het begin)

– Moedig hem aan, complimenteer hem en noem hem geen sukkel (je weet maar nooit, in een moment van ergernis...)

– Het is hem gelukt, maar het is binnenstebuiten? Wek alle mogelijke diplomatie in jezelf op om hem niet te beledigen, maar hem toch correct aan te kleden.

Vergeet niet: je loopt op eieren. Deze kleine wezens hebben je welwillende blik nodig, je vertrouwen, je trots. Ze zullen op elk teken van irritatie en ongeduld letten en je dat naar het hoofd slingeren wanneer ze je iets willen laten betalen. "Nee, ik kleed me niet aan" bijvoorbeeld, op de ochtend dat je al super laat bent. En geïrriteerd. Vanwege de vertraging. Precies.

Kom op, ik wacht op jullie tips, jullie anekdotes, ik ben één en al oor.